november 2007

Er zijn in onze cultuur maar weinig mensen die de moed hebben zichzelf te zijn. De meesten vertolken een rol, spelen spelletjes, dragen maskers of trekken façades op. Ze geloven niet dat hun oprechte zelf acceptabel is.

De rollen en spelletjes ontwikkelen zich meestal subtiel in onze jeugd, als reactie op de onuitgesproken eisen en de druk van de ouders. De maskers, façades en rollen worden in het lichaam gestructureerd omdat het kind gelooft dat hij met deze houding de waardering en liefde van zijn ouders zal winnen. Het zijn de sociale krachten in het gezin die ons karakter vormen en ons lot bepalen: we moeten proberen te behagen om waardering en liefde te krijgen. Maar het werkte toen niet en het werkt nu ook niet. Liefde kan niet worden gewonnen of verdiend want het is een spontane uiting van affectie en warmte als reactie op iemands wezen. Het is ‘Ik hou van je’, en niet ‘Ik hou van wat je doet’.