Zorg als politiek thema gaat meestal over zorg in ‘smalle’ zin, over zorg voor zieken, ouderen, psychiatrisch patiënten, over de niet-productieve groepen in de maatschappij.
In onze samenleving zijn er een aantal officiële instanties, zoals regering en parlement, die met de hen ter beschikking staande middelen – wetten, financiële maatregelen zoals subsidies, voorlichting en informatie – en uitvoerende apparaten, volgens afgesproken procedures, een overkoepelend stelsel van voorwaarden voor het maatschappelijk leven in stand houden.
Die voorwaarden gaan over allerlei dimensies van menselijk leven en samenleven, zoals gezondheid, kennis, veiligheid, orde en zorg. De politiek richt zich echter op de algemene condities voor samenleven en dat sluit uit dat de regering kan instaan voor de zorgvuldigheid van alles en iedereen in de samenleving. Het sluit ook uit dat de regering voor alles en iedereen moet zorgen.