oktober 2004

Therapie nog steeds taboe in Vlaanderen

Onze maatschappij lijkt therapie volledig te hebben aanvaard. Maar voor velen is de drempel om de stap naar therapie te zetten echter nog steeds te hoog. In dit land, dat het grootste aantal therapeuten per inwoners telt, heerst nog steeds een taboe op therapie.

Therapie is geen eliteverschijnsel meer, of een teken dat iemand goed gek is. Toch zit het woord therapie nog steeds in een beladen sfeer. Er rust nog steeds een maatschappelijk taboe op therapie. Vrouwen staan in het algemeen meer open voor therapie dan mannen. Het lijkt ook dat vrouwen vaker een depressie krijgen dan mannen, maar dit is alleen maar schijn. Mannen 'maskeren' hun depressie langer dan vrouwen; soms tot de boel ontploft.

In de jaren zeventig en tachtig leefde er een tendens om in therapie te gaan om aan zelfontplooiing te kunnen doen. Vandaag zijn de problemen waarom mensen in therapie gaan veel acuter. Het gaat meer om ernstige trauma's en kwetsuren.

Demente ouderen en dove kinderen

Wat is er toch aan de hand met het vrije en tolerante Nederland? Het land dat zo royaal kan rouwen om zijn volkshelden en zo gul geeft voor het goede doel.

Een paar maanden geleden stond in de Nederlandse krant Trouw (13 augustus 2004) te lezen dat alleenstaande demente bejaarden dag en nacht mogen worden vastgebonden op bed als zij niet onmiddellijk terecht kunnen in een verpleeghuis.

Door tekorten in de verpleeghuizen zag de thuiszorg in Nederland zich namelijk in het verleden al genoodzaakt om demente mensen die nog thuis wonen soms één of twee dagen vast te binden. Het gaat om alleenstaande demente ouderen. In de praktijk betekent het dat personeel van de thuiszorg de demente oudere 's ochtends uit bed haalt, wast, kleedt en een ontbijt voorzet. Daarna wordt de cliënt vastgebonden aan een stoel of vastgelegd in bed, waarna het thuiszorgpersoneel weer vertrekt.