april 1967

Ik wil schrijven over visioenen,
Over naamloze kwellingen der tijd,
Over volkeren die zich verzoenen,
Na bange strijd.

Over de regen der ellende
Die neerkletst op onze planeet,
Druppelt in het hart der verwende,
Die zich barmhartig heet!

Ik wil schrijven over iemand die zal opstaan
En statig door de straten gaan,
Waar verdorde harten,
Zich baden in hun smarten.

Hij zal verkondigen van de dood,
Die zich over velen sloot,
Om zo te worden verheven
Tot het ware leven…

De lentekoetsen rijdend rinkelend voorbij,
Getooide paardjes draven in een vrolijke rij
Langs de gele grachtzomen,
Waar weldra fleurige bloempjes komen.

Prinsessen wuiven met blanke hand,
Strooien zon en vreugde over ’t land.
Hun ogen stralen als brandend goud
En toveren groen in elk woud.

Hun wuivende haren krullen zich om hun hoofd
En uit hun kersrode mond wordt warmte beloofd.
Ze zingen blij en zorgeloos,
Over god die de lente koos.

Micheline Baetens

Ruw van gezicht,
Zwaar van gewicht,
Maar licht naar hart en ziel,
Meedraaiend met het levenswiel.

Ruggen die buigen,
Harde ogen die getuigen,
Van het zwoegen hunner handen
En de vrucht van de landen.

Kindjes die groeien,
Bloemen die bloeien,
Waarvoor het hart opengaat,
Overtuigen hun bronzen gelaat.

Overtuigen hun hart van ’t schone,
Dat zachtheid in hen wone.
Want ook bij jou, harde boer,
Liggen tranen op de loer.

Die bronzen glans op ’t troebele water,
Een natte siddering, een wervelwind wat later,
Die ’t kroos doet varen,
Zie ik nu al vele jaren.
Want terzelfder tijd, elke dag,
Gaat het schouwspel van slag.

En dan begint in mij een nieuw leven…
Iets trilt, iets gaat beven.
Het sombere verdwijnt…
Toch is er nog iets dat kwijnt,
Want de zon schijnt niet helder meer.
Doch ik berust en leg me bij mijn lot meer.

Micheline Baetens

Ik was ziende blind,
Begeerd, maar niet bemind!
Wit was zwart,
Mijn geluk wreed en hard,
Omdat het leed was en verdriet,
Maar ik besefte het niet!

Micheline Baetens

Hij is gekomen
Met het botten van de bomen,
Op een gouden zonnestraal,
Tussen een geurige bloemen kraal.

Hij slentert langs de gele paden
En laat zijn schitterende ogen,
Opgewekt over zijn jeugdige daden
In het koele water baden.

Voortschrijdend in het woud,
Tussen een chaos van groen en zonnegoud,
Bereikt hij de portaaldeur
Van prinses Bloemengeur.

En in hun sporen,
Wordt de zomer geboren…

Micheline Baetens

Een paddestoeltje wou gaan groeien,
Groeien, huizen hoog.
Maar niemand wou zich met hem moeien
En hij werd niet groter dan een mensenoog.

Hij vroeg het aan de lieve vogeltjes,
Maar ze wisten geen enkele raad.
Hij moest tevreden zijn, spraken de diertjes,
Hij was klein, maar ’t was zijn maat.

Toen kwam de feeënkoningin.
Ze hoorde ’t paddestoeltje klagen.
“Wat scheelt er kleine lieveling,
Heb je soms iets te vragen?”

Veerkrachtige benen die zweven,
Een wandelen tussen droom en werkelijkheid.
Een uitbeelding van goddelijk leven,
Getint met de bovenste schoonheid,
Die uitstraalt als de zon in mei,
Dartelend en blij.

Opgeheven naar het schone,
Al glijdend weg van het gewone,
Komen wij terecht in een vreemd paradijs,
Mengelmoes van zon en ijs,
Stralend en koel,
Waardoor ik mij gelukkig voel.

Micheline Baetens

Ik zou willen zijn
Als een vogel in de lucht,
Kort bij de zonneschijn,
In een stijgende vlucht.

Alleen met sterren en wind,
Spelend met het wolkenkind,
Kuierend in lovergewelven
En zo vrijheid delven!

Micheline Baetens

Ik moet zijn als iedereen,
Modern en met een hart van steen.
Geen gevoelens van betovering,
Geen drang tot bezinning,
Maar getrokken door een magneet,
Naar iets dat men formidabel heet!
Machinaal en realistisch als de tijd,
Zonder veel moeite of strijd…

Geen oog voor ’t ochtendgloren,
Waarbij een verse dag wordt geboren;
Geen geneugten van het lentegroen
En het smachtend genot van een zonnezoen;
Geen emotie bij een vogelzang,
In deze moderne wereldgang.