Geloof mij

Geloof mij
nu maar,
het leven
is een sprookje
op elke leeftijd,
ook zij
die minder
jong zijn,
beleven
bijzondere
en ongewone
momenten
die niemand
wil geloven,
en als je
niet langer
op de schijn
afgaat,
zal je zien
dat elke meisje
en elke jongen
ook hier en daar
een grijs haartje
heeft.

Micheline Baetens – 20.02.2018

Vandaag de dag 19.02.2018

Herman de Coninck weer opengeslagen vanmorgen, en hier komt een gedicht dat ik herken.
Eerst zet je een foto van je liefste overledene groot en vol aanwezig elke dag voor je neus, later verhuisd die kleiner en bescheidener naar de vitrinekast waar ook de urne staat.
Ik vermoed dat Herman dit gedicht schreef een jaar na het overlijden van mijn eerste vrouw…

Ars Poëtica

‘Er is niet veel nodig om te wonen.
Iemand die hier zegt tegen het onmetelijke.
En een medaillon op de schouw,
een pasfotootje. Zo klein
is het onvergetelijke.’ Einde citaat.

Wat er oorspronkelijk stond, zo groot
is het onvergetelijke, heb ik veranderd
in zo klein. Daar heb ik een jaar over gedaan.
Het is hard zwijgen, een gedicht:

grafsteen die luistert naar wat erin is gegrift.
Letters die luisteren tot ze vol regen staan.

Herman de Coninck

Ik vind het nog altijd onnatuurlijk om mijn man zijn naam te zeggen, vooral als ik met mensen praat die hem nooit gekend hebben, ik vind dat te intiem, daarom zeg ik altijd “mijn man” als ik over hem praat.
Hier staat de urne inderdaad in de vitrinekast. Een tijdje na zijn overlijden heb ik die door de begrafenisondernemer laten weghalen op het kerkhof, een gepastere en mooiere urne gekocht en nu staat ze hier waar hij thuishoort, in plaats van op dat koude kerkhof. En dat geeft een goed gevoel, vanzelfsprekender en geborgener.

Vandaag de dag 18.02.2018

Ik denk dat ik het begin te begrijpen, waarom liefde niet eeuwigdurend is, want al die mannen en vrouwen zoeken naar de liefde zoals die beschreven wordt in dikke boeken, en luidkeels bezongen wordt in alle talen en over de hele wereld.
https://www.youtube.com/watch?v=jjdw1KLJP_8&feature=share

Die liefde, die is namelijk veel mooier en intenser dan wat de alledaagse sleur met de liefde doet. Dus één goede raad vermijdt sleur en neem de tijd om die te doorbreken, zodat het wonderlijke en verrassende kan blijven geschieden.
Want echt, het gras is niet groener aan de andere kant van de heuvel, en het is alleen maar anders tot je dat ook weer ontdekt hebt en bewandeld hebt. De kunst is om het gras in je eigen tuintje, en op je eigen heuvel groen te houden.
Wees dus creatief, ook in de liefde, lees al die mooie teksten en luister naar die warme liedjes en laat je erdoor inspireren om er zelf wat mee te doen, en dat moet toch zo moeilijk niet zijn. Als je de kookrecepten van een grote chef kan omzetten in dagelijkse kost, kan dat met de liefde toch ook.
Spreek dat vooral af als je aan een relatie begint, dat jullie je best gaan doen om de liefde fris te houden, en dat jullie elkaar gaan blijven inspireren zoals al die mooie woorden en klanken dat doen.

k ben moe, ik heb vandaag
je borst tien keer
niet aangeraakt, lieve woorden
niet gezegd, gedacht aan je nagels
in mijn rug die een eeuwigheid achter
mij ligt en waaruit ik vanmorgen
ben opgestaan als uit een bed.

Ik geloof niet dat ik het kan:
niet van je houden. Drinken
en je niet vergeten,
dat kan ik. En iedere dag een beetje
sterven, zodat het tenslotte slechts
een koud kunstje wordt.

Herman de Coninck

Dan moet het lukken om het levenslang vol te houden, ook al sleurt het dagelijkse leven jullie liefde door regen en wind, want dan juist moet je vechten voor elkaar, en wat in de beginjaren kon, moet toch ook lukken met veel meer levenservaring en wijsheid. (Voor David en Audrey)

Vandaag de dag 17.02.2018

Vandaag eindelijk de verzamelde gedichten van Herman de Coninck in huis gehaald. Alle gedichten zijn heel toegankelijk en toch pure poëzie voor de fanatieke gedichtenlezer.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_de_Coninck
Hij is een virtuoos in het schrijven van liefdesgedichten, maar hij heeft dan ook zijn dosis aan persoonlijke drama’s meegemaakt, en de grootste liefde van zijn leven veel te vroeg verloren.

Ik zie je nog altijd liggen

Ik zie je nog altijd liggen, je vingers
smal en paars als asperges
deze hele bleke stille vorm van jezelf-zijn
die je altijd al wel had
een streepje gestold bloed uit je mond:
niks-zeggen was ook vroeger jouw manier
van gekwetst-zijn, ik denk: sluit nu maar
je ogen, kom, ik zal je helpen –

dit is al wat ik nog kan doen:
dit niet-meer-weten-wat-zeggen
en het zeggen.

Herman probeert ook voortdurend uit te leggen wat dichten voor hem betekent en wat poëzie in ons leven kan betekenen. Een voorbeeld daarvan is volgend gedicht, dat ik de beste beschrijving vind van wat poëzie voor ons kan doen.

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poëzie.

Nog een laatste gedicht, om mezelf te troosten met mijn leeftijd, en om elke oudere liefde op te waarderen.

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast.

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om te doen.

Zelfs nietsdoen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t café om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

 

 

De toverhazelaar

Een toverhazelaar
geplant in de tuin
om een toverstafje
van de maken
dat alle
slechte geesten
en vieze beesten
verjaagd,
en morgen
als de narcissen
pronken
zoals alleen
narcissen
dat kunnen doen,
en het krokusjes
zoent,
zal je zien,
dat geen enkel
vogeltje
het nog stil kan houden,
door die ene
toverhazelaar
die met zijn
toverstokje zwaait.

Micheline Baetens – 16.02.2018

Vandaag de dag 16.02.2018

Een vriendin zei mij onlangs: “Micheline, als ge zo verder doet, gaat ge nooit iemand vinden, ge jaagt al die mannen de schrik op het lijf, met uw zotte gedachten.”
Vandaag geloof ik wel dat ik mezelf stokken in de wielen steek, en tegen mijn eigen kar rij, want blijkbaar snapt niet iedereen mijn goede bedoelingen.
Zopas op Facebook nog een boze reactie gekregen op een gedicht van Rutger Kopland, De dode hond, dat eigenlijk bedoeld was als woorden van troost bij het overlijden van een hond. Zelfs een gedicht kan soms het slechtste in een mens naar boven brengen, vooral als het om verbitterde mensen gaat, die schadelijk zijn voor hun omgeving.
Natuurlijk heeft mijn spontaniteit en openheid mij al vaak parten gespeeld maar toch ook heel wat schoonheid en menselijkheid geschonken. Maar vanmorgen was ik er toch niet goed van, en ik zal er blijven ondersteboven van geraken dat mensen je door hun “ongevoelens” te tonen bewust proberen te kwetsen.
Gisteren was het dus een vrolijke dag, met leuke verrassingen, vandaag dan weer een droeve door een nare verrassing. Maar het is zoals mijn zoon zegt er: er worden elke dag 350.000 mensen geboren, dus keuze genoeg, en reden genoeg om je niet van slag te laten brengen door één disfunctioneel individu.
We herpakken ons dus, blijven geloven in de mensheid, schrijven een gedicht om ons te troosten, en kijken de februarizon recht in de ogen!

https://www.youtube.com/watch?v=9ckv6-yhnIY

De dode hond

Ik heb de hond laten sterven – daar lag ze
en ik dacht: waar gaat ze nu heen waar
zal ze blijven. Om de dood te begrijpen.

Het lichaam wordt wel gezien als een nest
het tijdelijk verblijf van een onzichtbare
vogel – een afgezant van de eeuwigheid.

Zo zie ik het niet. En toch toen de hond stierf
wat gebeurde en toch dat ik wist dat ze stierf
alsof haar lichaam door iets werd verlaten.

Ik kan niet anders zien dan dat die dode hond
nog leeft en om mij vraagt, zo sterk is
de herinnering, sterker dan ik.

Maar wat van mij hield is weg, ik graaf een gat
leg wat er overbleef daarin en gooi het dicht.

De hond is nergens meer, iedere dag.

Rutger Kopland

Mensen denken (voor G.D.S.)

Mensen denken
dat ik naïef ben
en niet goed
bij mijn hoofd,
maar ze
mispakken zich,
want het zijn zij
die hun hersens
niet gebruiken
en slechts
een klein deeltje
van hun geest
ontginnen,
namelijk dat deel
dat anderen
al voor hen
bedacht hebben
en niet waarvoor
dat brein
van ons
uiteindelijk dient,
namelijk
zelf ontdekken
en zelf denken.

Micheline Baetens – 15.02.2018